Barbara Mandrell
Barbara Ann Mandrell is geboren op 25 december 1948. Zij staat bekend als
country-zangeres, en haar hoogtijdagen lagen in de periode 1978-1982 toen zij
meerdere top 10 hits had en een aantal tv-shows presenteerde. Hierdoor is zij de
meest succesvolle countryzangeres van de jaren 70 en 80.
Zij is
nog steeds de enige vrouwelijke country artieste die de eretitel “Entertainer of
the year” twee maal aaneen heeft gewonnen. Tevens heeft zij twee maal de
CMA-award “Female vocalist of the year” in ontvangst mogen nemen.
Haar eerste nummer 1 hit was in 1978 “"Sleeping Single in a
Double Bed" direct gevolgd door "(If Loving You Is Wrong) I Don't Want to Be
Right" begin 1979.
Datzelfde jaar bereikte ook "Years" de eerste plaats en kreeg zij
nominaties en onderscheidingen voor "I Was Country When Country Wasn't Cool"
(haar lijflied),"'Till You're Gone" en "One of a Kind Pair of Fools".
Barbara is geboren als oudste dochter van een muzikaal gezin in Houston Texas.
Toen zij 5 jaar oud was leerde zij muziek lezen en accordion spleen. 6 jaar
later nam haar vader leerde zij steelgitaar spleen. Haar vader vond dat zij het
zo goed deed dat hij haar meenam naar een muziekbeurs in Chicago. Al spelend
trok zij daar de aandacht van Chet Atkins en Joe Maphis. Kort daarna werd zij
vaste gast in de Maphis' Las Vegas nightclub show, gevolgd door tv-optredens en
optredens en tours met Red Foley, Tex Ritter and Johnny Cash.
Terwijl zij opgroeide leerde zij steeds meer instrumenten bespelen. Zo leerde
zij in haar vroege jeugd buiten de al eerder genoemde accordeon en steelgitaar
ook de pedal-steelgitaar, de lap-steelgitaar, saxofoon en banjo te bespelen.
Ze
kreeg de kans om steelgitaar te spelen voor Patsy Cline. Patsy was hiervan zo
onder de indruk dat zij aan een vriend over Barbara schreef: "a 13 year old
blonde doll that plays the steel guitar out of this world! What a show woman!"
Barbara kreeg op 13 jarige leeftijd de kans om op tournee te gaan met Patsy
Cline, Johnny Cash and George Jones. Dit deed ze naast het werk voor Joe Maphis
in Las Vegas.
Enige
jaren later vormde ze met haar zusters en ouders de Mandrell Family Band. Met
deze band tourde ze door de Verenigde Staten en Azie. De drummer van de band
(Ken Dudney) zou kort na het verlaten van high school haar man worden.
Later
– toen Dudney – in het leger overzee zat, besloot Barbara dat ze countryzangeres
wilde worden, en verhuisde ze naar Nashville. Haar vader werd haar manager, en
met zijn hulp tekende ze in 1969 een contract voor Colombia Records. De eerste
jaren had ze een aantal kleine hitjes waaronder de Otis Redding-cover “"I've
Been Loving You Too Long". In 1970, Mandrell scoorde ze haar eerste van vele top
40 hits met "Playin' Around With Love". Hetzelfde jaar nam ze met redelijk
success een aantal duetten op met David Houston. Haar doorbraak kwam echter
later dat jaar met "The Midnight Oil".
Bij
Colombia Records werkte ze met de bekende producer Billy Sherril. Billy Sherril
zou later in zijn biografie toegeven dat hem in die tijd vaak gevraagd is door
de overige directieleden waarom hij zoveel energie, tijd en geld stak in een
zangeres die maar niet wilde doorbreken. Uiteindelijk zou Billy tot 1975
blijven samenwerken met Barbara.
In
1975 ; tekende Barbara een contract bij het ABC/Dot label, en onder begeleiding
van producer Tom Collins bracht zij haar eerste top 5 hit "Standing Room Only"
uit. Na een serie kleine hits bereikte ze in 1978 voor de eerste keer de 1e
plaats met "Sleeping Single in a Double Bed", direct gevolgd door haar tweede
hit "(If Loving You Is Wrong) I Don't Want to Be Right," begin 1979.
In het begin van de jaren 80 kwam de ene hit na de andere, zoals
"Crackers" "Wish You Were Here," "Years", en de nummer 1 hits "I Was Country
When Country Wasn't Cool", "'Till You're Gone" en "One of a Kind Pair of Fools".
Van “I was
Country” bracht zij later in 1983 een duetversie uit met George Jones. Vreemd
genoeg is juiste deze versie het meest bekend geworden.
1980 werd Barbara de derde dame die de CMA-award voor Entertainer of the Year in
ontvangst mocht nemen. In 1981 herhaalde deze geschiedenis zich.
In
1984 ging ze samenwerken met Lee Greenwood. Dit resulteerde in een aantal
kleinere hits in de jaren 84-85.
Toen
Barbara op het toppunt van haar loopbaan stond, sloeg het noodlot toe, toen zij
was betrokken bij een ongeluk waarbij zij zeer zwaar gewond raakte.
In
1985 pakte zij de draad weer op met hits als "There's No Love In Tennessee",
"Angel In Your Arms", en "Fast Lanes and Country Roads".
In 1986 nam zij met de
Oak Ridge Boys het duet "When You Get to the Heart"op, dat ook de top 20
bereikte.
Vanaf
dat moment naam haar populairiteit sterk af door de opkomst van de Country “new
traditionalist”. Welk had ze nog een paar kleine hits als "I Wish That I
Could Fall In Love Today (#5) en "My Train of Thought" (#19) in de lente van
1989.
In het
begin van de jaren 90 ging zij zich meer toeleggen op de optredens, al bracht ze
nog wel zonder al te veel succes een aantal albums uit.
Het laatste album in
1997, waarna zij besloot zich meer toe te leggen op het acteren. Haar laatste
concert was in oktober 1997 in de Grand Ole Opry onder de titel “The last dance”,
welk zeer hoge kijkcijfers haalde.
In
1999 werd zij samen met Andy Griffith, Loretta Lynn, Gary S. Paxton, David L.
Cook, Lulu Roman en Jimmie Snow opgenomen in "Country Gospel Music Hall of
Fame".
In oktober 2006 kwam het tribute album “ She Was Country When
Country Wasn't Cool: A Tribute To Barbara Mandrell” uit op BNA Records. Dit
album – welk de top 25 bereikte – bevatte opnames van o.a. Reba McEntire, Kenny
Chesney, Sara Evans, LeAnn Rimes, Brad Paisley and Gretchen Wilson.
Op 28 oktober in dat
jaar presenteerde Barbara in de Opry een show waar veel van deze artiesten
kwamen optreden.
Op 6
November 2006 overhandigde zij de award die zij twee keer had gewonnen – die van
Entertainer of the Year – aan Kenny Chesney.
Op 5
november 2007 kreeg zij – samen met Vince Gill en Rodney Crowell – een ster op
Nashville's "Walk of Fame."
De officiele website
Laatste wijziging januari 2010