Country Kickin'

Connie Francis is geboren op 12 december 1938 in Newark, New Jersey.
Hoewel zij over het algemeen meer bekend is als popzangeres, heeft zij in de loop der tijd meerdere countrynummers opgenomen, die veelal zeer succesvol waren.

Ze is geboren als Concetta Rosa Maria Franconero in de Italiaanse wijk van Newark, New Jersey.
In het begin zong ze terwijl ze zich zelf begeleidde op accordeon. Na een optreden in Startime, kreeg ze het advies om de accordeon terzijde te leggen en zich te leggen op het zingen.
Tevens moest zij haar naam Franconero veranderen in een iets eenvoudiger uit te spreken naam.

De eerste single onder haar nieuwe naam Connie Francis “Freddy” kwam uit in 1955, en had niet zoveel succes, net als haar volgende negen singles.
Ze ging twijfelen over haar zangcarriere, en overwoog zelfs even om een studie medicijnen te gaan volgen.
Maar op dat moment bracht zij “Who’s sorry now” uit, een cover van een kleine hit uit 1923, en die bracht haar wel het zo gewenste succes, en met dit nummer werd zij een wereldster.

Zij nam dit nummer op tijdens de wat eigenlijk de laatste opname had moeten worden voor MGM, die het contract wilden verbreken wegens gebrek aan succes. Volgens Connie (citaat uit The Billboard Book of Number One Singles door Fred Bronson) heeft zij het nummer opgenomen op advies van haar vader. Volgens hem zouden de ouderen het nummer kopen omdat zij het al kenden, en als ze een leuk ritme eronder zouden zetten, zouden de jongeren het kopen om op te dansen.

De gok pakte goed uit. In april 1958 bereikte "Who's Sorry Now" de eerste plaats in Engeland (nummer vier in de USA), en in 2000 werd het nummer genoemd als een van de belangrijkste nummers van de eeuw.

Op 1 januari 1958 debuteert zij in het televisieprogramma van Dick Clark “American Bandstand”, in het midden van dat jaar zijn er meer dan een miljoen exemplaren verkocht van haar single. De jaren hierna scoort zij vele hits, en wordt zij een van de polpulairste zangeressen in de wereld.

Francis specialiseert zich in z.g. “downbeat ballads” verweven in haar zo bekende "sobbing" stijl, met hits als "My Happiness," "I'm Sorry I Made You Cry," "Among My Souvenirs," "Together", "Breakin', "a Brand New Broken Heart" en het Italiaanse nummer "Mama".
Veel van deze nummers zijn covers van oudere opnames die opnieuw gearrangeerd zijn. Maar ook zou ze aantal hits hebben met meer uptempo nummers als "Stupid Cupid" "Lipstick On Your Collar" en "Vacation".

Enkele van haar meest memorabele optredens zijn "In the Summer of His Years" (een tribute aan V.S. President John F. Kennedy) en Bert Kaempfert's "Strangers In The Night" (ofschoon dit nummer vaak wordt toegeschreven aan Frank Sinatra).

Zowel "Everybody's Somebody's Fool" als "My Heart Has a Mind of Its Own" bereikten in 1960 de eerste plaats. In 1962 bereikte ze deze positie met "Don't Break the Heart That Loves You" .

Francis heeft in negen verschillende talen haar nummers opgenomen, waaronder Engels, Italiaans, Frans, Spaans, Duits en zelfs Japans. Veel van haar hits bracht zij zelf meertalig uit, waaronder haar grootste hits "Everybody's Somebody's Fool" en haar herkenningsmelodie "Where the Boys Are".
In 1960 was haar best verkochte album in Amerika een album met Italiaanse nummers “Italian Favorites”, en daarna nam ze nog een aantal albums op met Italiaanse, Spaanse en zelfs Joodse nummers. Alle albums waren zeer succesvol.
"Where The Boys Are" is een van de vele Neil Sedaka/Howard Greenfield composities die zij gedurende haar carriere heeft opgenomen. Ook "Stupid Cupid" en "Everybody's Somebody's Fool" zijn door ditzelfde duo geschreven. "Where The Boys Are" kreeg wereldwijd aandacht omdat het werd gebruikt als titelsong in de film met dezelfde naam. Connie Francis speelde zelf mee in deze film uit 1960.

In de eerste jaren van de jaren 60 speelde ze in nog drie films, Follow the Boys (1963), Looking for Love (1964) en When the Boys Meet the Girls (1965).

In 1960 werd Francis een van de jongste sterren in Las Vegas. Gedurende 9 jaar zou zij daar 28 dagen per jaar optreden.

In 1961 kreeg zij haar eigen televisieshow bij ABC television “Kicking Sound Around”, waarin zij song en acteerde naast o.m. Tab Hunter, Eddie Foy Jr. en Art Carney.

Op 1 juli 1962 trad zij op in de Ed Sullivan Show samen met de Franse topster Johnny Hallyday. Deze show werd opgenomen in de beroemde Moulin Rouge nightclub in Parijs.
Twee dagen later trad zij op voor koningin Elizabeth II in het Alhambra Theatre in Glasgow, Scotland.

Tot 1967 had zij 35 V.S. Top 40 hits, en drie nummer 1 hits.

Connie Francise is altijd een fan geweest van de countrymuziek, en heeft een aantal albums opgenomen met country-standards gedurende haar – vooral pop- carriere.
In 1969 had zij een redelijke country hit met "The Wedding Cake" en later in 1982 weer met "There's Still a Few Good Love Songs Left in Me". Veel country-artiesten hadden hits met haar nummers, zoals Marie Osmond ("Who's Sorry Now" in 1975), Susan Raye ("My Heart Has a Mind of Its Own" in 1972), Margo Smith ("Don't Break The Heart That Loves You" in 1978), en Debby Boone.

Op het toppunt van de Vietnamoorlog in 1967 trad Connie Francis op voor de amerikaanse troepen.

In 1969 besloot ze te stoppen met zingen,maar in 1973 kwam ze weer terug met de hit "The Answer", een nummer dat speciaal voor haar geschreven is.

In 1974 bevalt zij van haar zoon Joey, maar kort daarna beginnen de tragedies. In 1974 wordt zij na een optreden in New York aangerand in haar hotel. Een operatie aan haar neus zorgt ervoor dat zij 4 jaar niet kan zingen, en in 1981 wordt haar broer vermoord.
In 1984 verschijnt haar autobiografie Who's Sorry Now?, kort daarna wordt er de diagnose gesteld dat zij depressief is, en moet zij Lithium gaan slikken om haar stemmingswisselingen onder controle te krijgen.
Door de medicijnen is zij in 1989 weer in staat haar carriere op te pakken, en tot op de dag van vandaag zingt zij nog steeds.

Haar laatste CD “The american tour' bevat live opnames van haar meest recente shows. In december 2004 staat zij ook weer voor het eerst sinds 1989 in Las Vegas.

Connie is vier keer getrouwd geweest: :
1.) Dick Kanellis (15 augustus 1964 - 1964) (gescheiden na 3 maanden)
2.) Izzy Marion (16 Januari 1971 - 1972) (gescheiden)
3.) Joseph Garzilli (September 1973 - 1978) (gescheiden) 1 kind
4.) Bob Parkinson (27 June 1985 - 1986) (gescheiden)



De eigen website:

laatste wijziging september 2010