Faron Young
Faron Young is op 25 februari 1932
in Shreveport Louisiana geboren als jongste van 6 kinderen.
Ze woonden op een boerderij vlak buiten de stad, en al op jonge leeftijd begon
Faron met zingen. Hij trad op in de plaatselijke Optimist Club waar hij werd
ontdekt door Webb Pierce die hem liet optreden tijdens de Louisiana Hayride op
KWKH-AM radio in 1951. Datzelfde jaar slaagde hij op school, en ging hij naar
het Centenary College of Louisiana.
Hij nam zijn muziek op in Shreveport, maar
de nummers werden uitgebracht door Philadelphia’s Gotham Records.In februari
1952 tekende hij een contract bij Capitol Records, waar hij de komende 10 jaar
zou blijven. Zijn eerste single voor Capitol kwam in de lente van hetzelfde jaar
uit, en nog datzelfde jaar 1952 maakte hij zijn debuut in de Grand Ole Opry
Young verhuisde al snel naar Nashville, Tennessee en daar nam hij in oktober
1952 zijn eerste plaat op die de hitlijsten zou bereiken "Goin’ Steady", maar
zijn carriere bereikte tijdelijk een dood punt doordat hij een maand later
verplicht dienst nam in het leger. Het nummer bereikte de tweede plaats in de
Billboard country charts tijdens zijn opleiding. De legerband vroeg Faron om
Eddie Fisher ter vervangen tijdens hun optredens, net op het moment dat "If You
Ain’t Lovin’" de hitlijsten binnenkwam. In november 1954 verliet hij de
militaire dienst.
Zijn eerste opname na zijn diensttijd werd direct zijn eerste nummer 1 hit "Live
Fast, Love Hard, Die Young" welke weer werd opgevolgd door een nieuwe nummer 2
hit "All Right".
Van 1954 tot 1962 nam Faron vele honky tonk klassiekers op voor Capitol,
inclusief de originele versie van de latere hit voor Don Gibson "Sweet Dreams".
Zijn grootste hit had hij in 1961 met het door Willie Nelson geschreven "Hello
Walls".
In het midden van de jaren 50 speelde Faron mee in een viertal low-budget films:
Hidden Guns, Daniel Boone-Trailblazer, Raiders of Old California en Country
Music Holiday. Daarna zou hij regelmatig als zichzelf gastrollen vertolken in
films en tv-series. Hier hield hij zijn bijnamen "the Hillbilly Heartthrob" en
"the Singing Sheriff" aan over.
In 1963 vertrok hij bij Capitol om een contract te tekenen bij Mercury Records.
IN het begin liep het niet zo soepel, maar aan het eind van de jaren 60 kwam het
succes weer terug mnet grote hits als "Wine Me Up" uit 1971. Zijn laatste nummer
1 hit werd geschreven door Jerry Chesnut en kwam uit in 1972 "It’s Four in the
Morning". Ditzelfde nummer schreef historie, het was namelijk de eerste
videoclip die CMT uitzond toen deze zender opo 5 maart 1983 begon.
In de jaren 70 werd hij beroemder om zijn slechte gedrag dan om zijn muziek. Zo
werd hij in 1972 aangeklaagd voor geweld nadat hij tijdens een concert een
meisje uit het publiek begon te slaan.
In 1979 tekende hij een contract bij MCA Records, maar de samenwerking werd na 2
jaar weer stopgezet. In 1988 tekende hij bij het kleine onafhankelijke label
Step One, en daar zou hij tot in de jaren 90 blijven opnemen. Een van de albums
die hij in deze periode uitbracht was het album met Ray Price.
Ondanks dat nieuwe acts als de BR5-49 zijn nummers bleven brengen, besloot Faron
zich uit de muziekwereld terug te trekken, volgens zijn eigen zeggen omdat de
muziekwereld hem in de steek had gelaten. Dit gegeven en een afnemende
gezondheid brachten hem ertoe een pistool te komen en zichelf op 9 december 1996
door het hoofd te schieten. Hij overleed aan de gevolgen hiervan een dag later
op 10 december 1996.
In 2000 is Faron Young postuum opgenomen in de Country Music Hall of Fame
laatste wijziging januari 2010