Country Kickin'

Een van de meest opvallende figuren uit de Country muziek geschiedenis is ongetwijfeld Hank (Hiram King) Williams (17/9/1923 - 1/1/1953).

Zijn optreden in The Opry – waar hij tijdens één optreden meerdere malen door het publiek werd teruggeroepen om “Lovesick Blues “ te herhalen – wordt nog steeds gezien als het grootste moment voor Ryman.

Hank is van grote invloed geweest op de ontwikkeling van de populaire muziek, niet alleen binnen de country maar ook voor de rock 'n roll. Het tijdloze karakter van zijn muziek zorgt ervoor dat hij nu ook nog veel beluisterd wordt en de laatste tijd steeds populairder lijkt te worden, vooral in Europa.

Hij was het prototype van de singer-songwriter. Na een korte periode van enorm veel succes overleed hij op 29-jarige leeftijd aan een overdosis morfine en alcohol.

Hank Williams is geboren in Mount Olive West, Alabama. Zijn vader - een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog - verbleef meestal in het ziekenhuis, zodat zijn moeder opdraaide voor zijn opvoeding.

Vanwege zijn zwakke gezondheid (hij had al jong rugproblemen) kon hij niet aan sport doen, maar al snel bleek dat hij een grote aanleg voor muziek had. Op 8-jarige leeftijd kocht zijn moeder samen met zijn tante een tweedehands gitaar voor hem.

Volgens de overlevering was de jonge Hank was zo blij met zijn gitaar dat hij van pure extase juichend het ouderlijk huis uitrende, de hoek omstoof en op de staart van een slapend kalf trapte, dat woest wakker werd en Hank een gebroken arm trapte. De jongen was ontroostbaar, niet zozeer vanwege z'n gebroken arm, maar vooral omdat hij niet op z'n gitaar kon spelen. Een week na het ongeval, toen hij zijn vingers weer een heel klein beetje kon bewegen, was hij al weer op z'n gitaar aan het spelen.

In datzelfde jaar leerde hij Rufus Payne ("Tee Tod") kennen, een oude zwarte gitarist die op straat bluesmuziek speelde. Gedurende enkele jaren waren Hank en Tee Tot onafscheidelijk. De jonge Hank wilde zoveel mogelijk leren van deze oude straatmuzikant.

De invloed van gospel en rhythm and blues zou blijvend zijn in de muziek van Hank Williams, wiens muziek vele jaren later weer de basis zou zijn voor het ontstaan van de rock-'n-roll.

Toen hij veertien was, richtte Hank met enkele jeugdvrienden 'The Drifting Cowboys' op, de band die hem tot zijn dood zou blijven begeleiden, zij het niet altijd in dezelfde bezetting. Vanaf dat moment doorkruisten ze heel Alabama, en overal waar maar mensen waren die konden luisteren gingen ze spelen.

Zijn talent bleef niet lang onopgemerkt en al snel hadden The Drifting Cowboys een wekelijkse show op een lokale radiozender. Ondanks dit succes was het een harde tijd voor de beginnende muzikanten. Muziek werd nog niet algemeen erkend als iets waar je veel geld kon verdienen.

Hank Williams raakte gedesillusioneerd en hij stopte zelfs een tijdje met de muziek, om te gaan werken op een scheepswerf.

Zijn moeder kon dit niet hebben en belde alle scholen,kerken, rodeo's, saloons enz. af om zo een volwaardige tournee op te zetten.

In feite werd zij de eerste roadmanager. Ze bracht de band in haar stationcar naar alle plaatsen waar gespeeld moest worden, en ze incasseerde het geld aan de kassa.

De combinatie van het doorzettingsvermogen van zijn moeder en Hank Williams' eigen talent zou al snel succes gaan opleveren. Rond 1940 was hij veruit de populairste zanger in de regio, en zijn bekendheid reikte al snel tot in Nashville, Tennessee, dat zich tot het centrum van de countrymuziek aan het ontwikkelen was.

Ook uit die tijd stammen de eerste geruchten over roekeloos gedrag: drinken, vechten en het verslinden van de dames. Waarschijnlijk is zijn gedrag er de reden van geweest dat hij geen contract kon krijgen bij de grotere platenlabels.

In 1943 ontmoette Hank Audrey Mae Shephard. Zij was een ambitieuze zangeres zonder al te veel talent. Het was het begin van een turbulente relatie die Hank Williams in talloze songs zou beschrijven.

In 1946 vertrok Hank Williams, in het gezelschap van Audrey, naar Nashville voor een ontmoeting met Fred Rose, die een hillbilly-platenlabel had samen met Roy Acuff. Rose wilde Hank Williams geen platencontract aanbieden, maar hem in dienst nemen als songwriter.

Als proefopdracht gaf gaf hem de opdracht een song te schrijven over een meisje dat met een rijke man getrouwd was en daarvoor de ware liefde van haar leven in de kou had laten staan. Welgeteld één dag later leverde Hank 'A mansion on the hill' bij Rose in. Fred Rose was zodanig onder de indruk dat hij Williams snel een contract voor zes maanden aanbood, en tegelijkertijd besliste hij om van de zangcarrière van Hank Williams zijn persoonlijk lievelingsproject te maken.

In de laatste zes jaar van zijn leven, zou de ster van Hank Williams als een komeet omhoog schieten. Via Fred Rose kreeg hij al snel een platencontract bij MGM en de eerste release, 'Move it on over', was meteen een hit in de country- en popcharts. Door de mix van hillbilly, boogiewoogie, blues en de inbreng van enkel studiomuzikanten met een jazz-achtergrond ontstond een heel nieuwe sound, die een toespeling leek te zijn op wat het naoorlogse Amerika te wachten stond.

Hank Williams kreeg steeds meer optredens, inkomsten en erkenning. Alleen het paradepaardje van de countrymuziek, de "Grand Ole Opry" wilde Williams nog niet in haar line-up.

Bijna ging alles nog fout omdat Hank zichzelf steeds minder onder controle kon houden: zijn drankverslaving was een publiek geheim en hij maakte er steeds meer een gewoonte van zijn afspraken niet of veel te laat na te komen. Zo kwam hij zeer regelmatig niet opdagen voor optredens en interviews. In deze periode vroeg Audrey de echtscheiding aan en verbrak Fred Rose ook zijn banden met Hank.

De volgende 6 singles brachten niet het verwachte succes. Uiteindelijk zou het Hank Williams zelf zijn die trein weer op de rails kreeg. De relatie met Audrey werd hersteld en ook met Fred Rose kwam alles weer in orde. Hank, die inmiddels via een bevriende dokter een recept kreeg voor morfine in verband met zijn rugpijn, stond op het punt zijn enorme talent aan de wereld te bewijzen. Tegen het advies van Fred Rose en ongeveer iedereen in de muziekbusiness in, bracht hij "Lovesick Blues" uit, een nummer dat hem eeuwige roem zou verschaffen.

Het was deze remake van een oud jazznummer uit de jaren '20, en met zijn bluesarrangement, de indringende stem van Williams, de meeslepende melodie, gekoppeld aan de pijn van een gebroken hart en de sound van The Drifting Cowboys sloeg het nummer in als een bom. Het nummer bleef in 1949 vier maanden op nummer één in de Amerikaanse charts.

De Grand Ole Opry kon hem toen niet meer negeren. Bij zijn eerste optreden daar werd hij door het publiek drie keer teruggeroepen voor een toegift, iets wat nooit eerder gebeurd was en ook nooit meer zou gebeuren.

Hij schreef in totaal meer dan 800 songs, waaronder een hele rits tijdloze toppers. Hij hoefde slechts uit zijn eigen leven te putten om de gevoelige snaar bij miljoenen Amerikaanse en internationale luisteraars te raken op een manier die ze nooit zouden vergeten.

De combinatie van overvloedige alcohol, pijnstillers en morfine leidden ertoe dat Williams steeds meer een ongeleid projectiel werd. Zijn huwelijk met Audrey liep voor de tweede keer (en voorgoed) op de klippen, de Grand Ole Opry was zijn afzeggingen en gedrag beu en zegde zijn contract op.

Zijn gedrag werd zo onmogelijk dat ook The Drifting Cowboys het voor gezien hielden. De laatste twee jaar van zijn leven zou hij voornamelijk in kleinere honky tonk-bars spelen. Williams begon steeds verder weg te zakken.

In 1952 huwde hij opnieuw met Billie Jean, een jonge filmster.

Ironisch genoeg, kwam de dag voor zijn dood  "I'll never get out of this world alive" uit.

Op nieuwjaarsnacht 1953, op de achterbank van een Cadillac die hem naar het volgende optreden zou brengen, overleed Hank Williams aan een overdosis pijnstillers en morfine. In zijn gezelschap waren een lege whiskyfles, een cowboyhoed, een gitaar, twee revolvers en een blaadje met aanhef voor een song: "The poison we have to pay...".

Na zijn dood bleven zijn platen in grote hoeveelheden verkocht worden. In het jaar na zijn dood waren o.a. "Your cheatin'Heart", "Take these chains from my heart"en "I wont be home no more"  lang in de hitlijsten terug te vinden.

laatste wijziging januari 2010