Country Kickin'

Loretta Lynn is geboren als Loretta Webb op 14 april 1934 en opgegroeid in Butcher Hollow, een klein mijnstadje (gemeente Van Lear) in de buurt van Paintsville, Johnson Country, Kentucky. Haar ouders waren Melvin "Ted" Webb (1906–1959) an Clara Marie (Ramey) Webb (1912–1982) en Loretta is vernoemd naar Loretta Young,een Amerikaanse actrice.

Ze is de een na oudste van in totaal 8 kinderen. Haar jongste zusje is bekend geworden als country-zangeres Crystal Gayle. Ook is ze – van moeders kant – familie van countryzangeres Patty Loveless. Haar vader was mijnwerker, winkelier en boer. De thuissituatie heeft grote invloed gehad op het leven en de werken van Loretta. In haar autobiografie kunnen we lezen dat in haar jeugd er geen motorrijtuigen, geplaveide wegen en toiletten waren in het dorp.



Ze is op 10 januari 1948 – op 13 jarige leeftijd – getrouwd met Oliver Vanetta Lynn, beter bekend als "Doolittle" "Doo" of "Mooney". In een poging los te komen van de mijnindustrie vertrok ze op 14 jarige leeftijd met haar man naar Custer, Washington. Toen ze 17 was, was ze al moeder van 4 kinderen. In het begin van de jaren 60 beviel ze van een tweeling, Peggy en Patsy (vernoemd naar Patsy Cline). Deze hebben in 1998 een album opgenomen onder de naam The Lynns. Met dit album werden zij genomineerd als "Vocal Duo of the Year" door de Country Music Association.

Loretta was altijd al gek op zingen, zo zong ze voor haar huwelijk al regelmatig in de kerk en op lokale feesten. Na haar huwelijk stopte ze met optredens omdat ze voor haar kinderen wilde zorgen. Thuis bracht ze haar liefde voor de muziek over pop haar kinderen met wie ze zeer veel zong. Toen ze 18 werd kreeg ze van haar man een gitaar. Omdat er geen geld was voor lessen, leerde ze zichzelf spelen.

Het bloed kroop waar het niet gaan kon, en Loretta besloot toch weer te gaan optreden. Dit deed ze met de band waar ook haar broer Jay Lee Webb in zat, de Trailblazers. Loretta deed mee aan een talentenjacht voor de televisie – gepresenteerd door Buck Owens – in Tacoma Washington. Thuis voor de buis zat Norm Burnley, een van de oprichters van Zero records, en die zag wel wat in haar.

Ze kreeg een uitnodiging van Don Grashey de directeur van Zero records voor een afspraak in Washington, en dat resulteerde in een opnamesessie waarbij Loretta 4 eigen nummers inzong, "I'm A Honky Tonk Girl", "Whispering Sea", "Heartache Meet Mister Blues" en "New Rainbow". De eerste single bevatte de opnames "Whispering Sea" en "I'm A Honky Tonk Girl".

Loretta tekende in 1960 een contract met Zero records, en op de eerste opname werkte ze samen met Speedy West op steelgitaar, Harold Hensely op viool, Roy Lanham op gitaar, Al Williams op bas en Muddy Berry op drums.

De Lynns tourden zelf door het land om de plaat te promoten, terwijl Grashey en Del Roy de opnames meenamen naar het radiostation KFOX in Long Beach, California. Toen de Lynns in Nashville aankwamen was het nummer al een klein hitje aan het worden, en klom het naar de 14e plaats van de hitlijsten. Loretta begon andere demo’s op te nemen voor de Wilburn Brothers' Publishing Company. Via de Wilburns kon ze een contract krijgen bij Decca Records. Haar relatie met de Wilburns en haar optredens in de Grand Ole Opry in het begin van de jaren 60 zorgden ervoor dat Loreta een van de vooraanstaande dames werd in de countrymuziek. Lynn’s contract met de Wilburns was echter dermate wurgend, dat zij 30 jaar later nog vast zat aan de Wilburns. Dit is ook de reden waarom zij na 1970 geen nummers meer zou schrijven.

Ofschoon Kitty Wells al in de jaren 50 de eerste vrouwelijke topartiest was, konden ten tijde dat Loretta haar eerste opnames maakte slechts 3 vrouwen ook aanspraak maken op deze title, te weten Patsy Cline, Skeeter Davis en Jean Shepard. Aan het eind van 1962 werd duidelijk dat Loretta de 4e zou worden. Loretta geeft Patsy Cline alle credits voor haar muzikale ontwikkeling, en beide warden zeer goede vriendinnen, en alsof het lot het zo had bepaald, Loretta loste Patsy af als populairste countryzangeres.

De eerste single bij Decca - "Success" - kwam uit in 1962, en de plaat steeg direct naar de 6e positie in de hitlijsten. Deze opname was het begin van een vrijwel eindeloze rij van top 10 singles die de jaren erna zouden volgen.

Tussen haar solo-opnames door maakte ze tijd vrij om in 1964 een album op te nemen met haar idool Ernest Tubb. De single van dit album "Mr. and Mrs. Used to Be" bereikte de 15e plaats. Later – in 1967 en 1969 – zou ze nog twee albums met hem opnemen.

In 1965 bracht ze 3 solosingles uit "Happy Birthday", "Blue Kentucky Girl" (later een top 10 hit voor Emmylou Harris), en "The Home You're Tearing Down". Alle nummers bereikten de top 10, maar genkele wist de eerste plaats te bereiken.

Het in 1966 door haar zelf geschreven nummer “Dear Uncle Sam", was een opname om aandacht te vragen voor de Vietnamoorlog. Dit was de eerste opname waarin Loretta haar mening verkondigde over actuele zaken. Later dat jaar ging ze steeds meer feministische teksten te schrijven, zoals ook haar nummer 2 hit "You Ain't Woman Enough". Dit soort teksten was eigenlijk ongehoord in de countrywereld.

Video: You ain't woman enough Over "You Ain't Woman Enough (To Take My Man)" gaat het verhaal dat dit nummer is geschreven voor een vrouw die er door Loretta van verdacht werd vreemd te gaan met haar man. Het nummer was een enorm succes en werd een van haar grootste successen.

In 1967 bereikte ze de eerste plaats met "Don't Come Home A' Drinkin' (With Lovin' on Your Mind)". Ook het album met dezelfde titel werd nummer 1, en werd het eerste album van een vrouwelijke country-artiest dat de status Goud bereikte. De opvolger – het album Fist City - kwam uit in 1967. De titelsong hiervan bereikte in 1968 de eerste plaats, en ook de andere single van dit album "What Kind of a Girl (Do You Think I Am)" bereikte de top 10.

Het uit 1968 stammende album Your Squaw Is on the Warpath bevat 2 top 5 hits namelijk de titelsong en "You've Just Stepped In (From Stepping Out of Me)". Ook in 1969 had ze weer top 10 hits met "Woman of the World (Leave My World Alone)" en “To Make a Man (Feel Like a Man)".

Ook in de jaren 70 bleven de hits komen, zeker na de nummer 1 hit "Coal Miner's Daughter". "Coal Miner's Daughter" verteld het verhaal van Loretta, en het opgroeien in een gemeenschap als Butcher Hollow, Kentucky. Dit nummer was ook het eerste nummer van Loretta dat de poplijsten haalde, ook al bleef het hier steken op nummer 83. Later zou Loretta nog vele singles hebben die laag in de poplijsten zouden belanden.

In 1971 begon ze een artistieke relatie met Conway Twitty. Als duo hadden ze 5 nummer 1 hits in een periode van 4 jaar; "After the Fire Is Gone" (1971), "Lead Me On" (1971), "Louisiana Woman, Mississippi Man" (1973), "As Soon as I Hang Up the Phone" (1974), en "Feelins'" (1974). Hierdoor is het een van de succesvolste gelegenheidsduo’s uit de countrymuziek. 4 Jaar achtereen werden ze verkozen tot "Vocal Duo of the Year" door de CMA. In vervolg op deze 5 nummer 1 hits hadden ze in de jaren tot 1961 ook nog zeven andere top 10 hits.

Maar ook solo bereikte Loretta in dezelfde jaren nog de nummer 1 hit, namelijk in 1971 met "One's on the Way" geschreven door dichter/songwriter Shel Silverstein. Andere nummers bereikten niet de eerste plaats, maar bleven hangen in de top 10. Hieronder onder andere "I Wanna Be Free", "You're Lookin' At Country" en "Here I Am Again" uit 1972. Al deze nummers trouwens staan op verschillende albums. In 1973 bereikte "Rated X" de eerste plaats. Het jaar erop bereikte ze weer de eerste plaats, met "Love Is the Foundation" . De tweede singlse van het gelijknamige album : Hey Loretta” bereikte de top 5. Tot aan het eind van de jaren 70 zouden bijna alle singles van Loretta de top 10 halen.

In 1977 nam Loreta een tribute-album op voor haar hartsvriendin Patsy Cline die in 1963 door een vliegtuigongeluk was overleden, Op dit album vinden we een aantal grote hits van Patsy.

Loretta had ook in het begin van de jaren 80 nog veel succes op de radiostations, maar toen begon een meer popgeïnspireerde country de overhand te krijgen. Dit zette zich al in in de 1978 - 1979. Loretta wist zich nog wel staande te houden, maar kon er niet aan ontkomen enkele concessies te doen. Zo heeft haar nummer 1 hit uit 1978 "Out of My Head and Back In My Bed" duidelijk een iets veranderde sound.



In 1976 bracht Loretta haar biografie Coal Miner's Daughter uit. Het werd een New York Times bestseller en werd in 1980 verfilmd. De film – met Sissy Spacek als Loretta en Tommy Lee Jones als Doolittle – won een dankzij Cissy Spacek een Oscar voor Best Actress.

Haar albums uit 1980 en 1981 (Loretta en Lookin' Good ) bevatten nog een paar kleinere hits "Pregnant Again","Naked In The Rain" en "Somebody Led Me Away"). Hiermee bereikte zij een nieuwe mijlpaal, de eerste countryzangeres met 50 top 10 hits op haar naam. Haar laatste solo-top tien hit was “I Lie" in 1982, maar ook daarna was haar naam nog regelmatig in de hitlijsten terug te vinden. Haar laatste top 20 hit is "Heart Don't Do This to Me" uit 1985.

Het werd duidelijk dat haar verkopen stagneerden, en Loretta ging meer tijd doorbrengen met touren dan met het maken van albums en singles. In het begin van de jaren 90 trok ze nog volle zalen, maar ook de bezoekersaantallen liepen drastisch terug. In 1993 stopte ze met optreden om voor haar zieke man te gaan zorgen. Doolitle zou in 1996 overlijden

In 1993 nam ze nog wel een album op met Dolly Parton en Tammy Wynette, Honky Tonk Angels. De enige single van het album "Silver Threads and Golden Needles" bereikte slechts de 68e plaats, maar het album werd goud en bereikte de 4e plaats.

Pas in 2000 bracht ze weer een album uit, namelijk “Still Country”. Hierop vinden we ook het tribute aan haar man "I Can't Hear the Music". Ook bracht ze voor het eerst in 10 jaar weer een single uit “Country In My Genes”, dat de top 40 niet wist te bereiken. Ofschoon de kritieken op het nieuwe album goed waren, vielen de verkopen tegen.

In 2002 bracht ze haar tweede biografie uit Still Woman Enough, en in 2004 haar kookboek You're Cookin' It Country.

In 2004 werd de opname van Loretta en Conway Twitty's "Louisiana Woman, Mississippi Man" opgenomen in het populaire videospel Grand Theft Auto: San Andreas.

In 2004 maakte ze en geslaagde come-back met het album Van Lear Rose. Het album is geproduceerd door haar goede vriend Jack White van de The White Stripes die ook de gitaarpartijen voor zijn rekening heeft genomen. Loretta heeft in een ranch in Hurricane Mills, Tennessee, die bekend staat als de op 6 na grootste attractie in Tennessee. Op deze ranch zijn ondermeer een opnamestudio en een museum gevestigd. Zelf woont ze er niet meer, maar is de ranch open voor het publiek.

Loretta heeft ongeveer 160 nummer geschreven, en meer dan 70 albums uitgebracht. In de jaren heeft ze zeer veel onderscheidingen gewonnen en gekregen waaronder 4 Grammy awards, 7 American Music Awards, 8 Broadcast Music Incorporated awards en 10 Academy of Country Music awards.

In 1972 was Loretta de eerste vrouw die "Entertainer of the Year" werd bij de Country Music Association, en ze is 1 van de slechts 5 vrouwen die deze hoogste onderscheiding hebben ontvangen. Dezelfde organisatie benoemde haar tot "Artist of the Decade" voor de jaren 70.

In 1988 werd ze opgenomen in de Country Music Hall of Fame en in 1999 in de Country Gospel Music Hall of Fame. Ook heeft ze een ster op de Hollywood Walk of Fame.

Op 17 maart 2007 ontving ze van het Berklee College of Music een eredoctoraat in de Muziek vanwege haar aandeel in de Country Muziek. Dit eredoctoraat werd aan haar uitgereikt op het podium van de Grand Ole Opry. Op 19 juni 2008 is Loretta opgenomen in de Songwriters Hall of Fame.

Op 24 september 2010 gaf zij een groot feest om te vieren dat ze 50 jaar in het vak zit. Op 9 november 2010 komt “Coal Miner’s Daughter: A Tribute To Loretta Lynn” uit, een album waaraan een groot aantal artiesten uit diverse genres hebben meegewerkt. 9 November 2010 is de dag dat het 50 jaar geleden dat de single “I’m A Honky Tonk Girl” van Loretta uitkwam.

Haar eigen website

laatste wijziging oktober 2010