Mark Everett
Onderstaande biografie ontving ik rechtstreeks van Mark. Hij is zo persoonlijk geschreven dat ik het zonde vond het te herschrijven naar een onpersoonlijke vorm.
Het was midden december 1983 toen ik met mijn vader een rustige wandeling maakte. Hij wist niet wat hij moest kopen en hoopte op aanwijzingen van mij.
Ik ben opgegroeid door het hele land heen. Mijn vader was in dienst van de overheid en zodoende moesten wij vaak verhuizen. Ik ben er blij mee, omdat het mij veel verschillende ervaringen heeft meegegeven die ik gemist zou hebben als we steeds op dezelfde plaats gewoond zouden hebben.
Ik ben geboren in Edmonton, Alberta maar voelde me pas thuis in de plaats waar alles samenkwam, Amherst, Nova Scotia. Nog steeds ben ik dankbaar voro die wandeling met mijn vader, omdat ik anders niet langs de muziekwinkel was gekomen, en mijn vader niet die hint had kunnen geven: ik wilde en kreeg een gitaar.
Allebei mijn ouders vonden het leuk dat ik gitaar speelde en steunden mij daarin. Mijn vader was heel duidelijk: "als je binnen een jaar geen gitaar kan spelen, breng ik hem terug". Uiteindeliljk feliciteerden zij me allebei toen ik binnen een jaar het niveau haalde dat mijn vader wilde. De gitaar mocht blijven.
Het maakte daarna niet uit wat er met mij gebeurde, die gitaar ben ik altijd blijven zien als mijn beste en eerlijkste vriend, en de muziek werd mijn zuiverste vorm van expressie. Daar leef ik voor.
Als snel kwam ik erachter dat het leuk was om te spelen, maar dat het nog veel leuker was om mijn eigen nummers te schrijven, en op die manier mijn gevoelens te delen met anderen.
Toen wij op het eiland Molokai, Hawaii woonden begon ik op te treden tijdens het diner van de kerk. Achteraf werd ik benaderd door een van de mensen die mij vertelde dat ik 'de man was die de countrymuziek terug had gebracht naar Molokai". Het voelde aan als mijn eerste stap op weg naar de roem, en nog steeds moet ik er om lachen als ik er aan terugdenk.
Terwijl ik opgroeide werd ik beinvloed door verschillende artiesten. Eerst was het Hank Thompson, George Jones en later Radney Foster en Randy Travis. Maar naarmate ik ouder werd realiseerde ik mij dat alleen de eigen ervaringen van belang zijn. Voor mij zijn het vooral de belangrijke gebeurtenissen zoals het vader worden, het verlies van dierbaren en de gebruikelijke dingen die op een ieders pad komen die de bron vormen van mijn muziek.
Een van de nummers die ik onlangs heb geschreven is gebaseerd op het leven van een alleenstaande moeder die aan mij werd voorgesteld. Zij heeft een kansloos kind geadopteerd uit China, en maakt nu dagelijks een enorm verschil uit in het leven van het kind. Voor mij is dat een positief voorbeeld dat ik in een liedje wilde verwoorden.
Clyde Jorgensen heb ik ontmoet in 2001. Hij was degene die mijn idee om een cd te maken zou realiseren.
We namen materiaal door dat hij had geschreven, dat ik had geschreven en schreven samen enkele nieuwe nummers. Zo kwamen tot de samenstelling van het album Guardians of the Grain.
Het is enorm opwindend de nummers tot stand te zien komen, op te nemen en uiteindelijk met iedereen te kunnen delen. Ik heb me altijd voor 100% ingezet met alles wat ik deed, en dit project is daar geen uitzondering op. Het uiteindelijke succes is voroal te danken aan de steun en medewerking van Clyde en Billy William. Dit zijn twee veteranen in de muziek die me steeds weer aan het lachen brachten als ik er even doorheen zat. Vooral daardoor voelde het opnemen nooit als werk. Thanks guys.
Mijn werk en familie zorgen ervoor dat ik twee plaatsen heb waar ik thuis voel. Van de familieboerderij in Alberta in het noorden en mijn zuidelijke huis in de buurt van Lethbridge. Nieuwe vrienden en familie die ik heb leren kennen in de tijd dat ik in Phoenix werkte hebben ervoor gezorgd dat Phoenix de derde plaats is geworden waar ik thuiskom.
Ik hoop oprecht dat mijn muziek de mensen die het horen aanspreekt en met elkaar verbindt.
Het eerste project is een enorm opwindend nieuw hoofdstuk mijn leven.
Op dit moment werk ik aan nieuw materiaal voor een volgend project, maar ben zeer benieuwd naar de reacties op Guardians of the Grain.
Ik hoop dat iedereen de nummers net zo blij maakt als mijzelf.
Daar gaat het allemaal om.
Mark Everett
laatste wijziging maart 2011