Merle Haggard
Misschien wel de meest
Country's grootste levende legend is Merle Haggard.
Hij is het bewijs dat je je afkomst niet hoeft te verloochenen om beroemd te
kunnen worden.
Merle Haggard (geb. 6 april 1937 in Bakersfield, California) was 9 toen zijn
vader (een hele goede violist) stierf, en zonder het vaderlijk toezicht kwam
hij op het slechte pad.
Regelmatig werd hij opgepakt voor kleine diefstallen en fraudes, en regelmatig
zag hij de gevangenis van de binnenkant. In 1957 werd hij voor een poging tot
overval veroordeeld tot minimaal 6 jaar gevangenisstraf welke hij moest
uitzitten in San Quentin.
In de gevangenis begon Merle Haggard een beetje gitaar te spelen en probeerde
hij liedjes te schrijven. In 1958 zag Merle Haggard Johnny Cash optreden in San Quentin. En toen wist hij wat hij wilde gaan doen als hij uit de gevangenis
kwam.
Toen hij in 1960 vervroegd vrij kwam was hij vastbesloten om succesvol te worden
in de muziek. Hij ging terug naar Bakersfield dat toen een centrum voor de
Countrymuziek aan het worden was.
Daar werd hij geholpen door Buck Owens en zijn toenmalig vrouw (later de vrouw
van Merle) Bonnie.
Hij begon in kleine lokale clubs te spelen, en daar ontmoette hij Fuzzy Owen,
een muzikant uit Arkansas. Fuzzy (die jarenlang zijn manager zou blijven) hielp
hem verder op weg.>
In 1962 organiseerde Fuzzy enkele opnamesessies in een omgebouwde garage en
produceerde hij de eerste singles van Merle Haggard welke werden uitgebracht op
het label van Buck Owens, Tally.
Een jaar later kwam er voor de eerste keer een single van Merle Haggard binnen
in de country-hitlijsten namelijk “Sing a sad song”.
In 1965, brachten ze "(My Friends are Gonna Be) Strangers" uit en dat zou zijn
eerste top 10 hit worden.
Hierna kreeg hij een contract aangeboden bij Capitol dat ook alle opnames die
hij voor Tally had gemaakt overnam.
De tweede single voor Capitol – het door hem zelf geschreven “Swinging Doors”
zou 6 maanden in de hitlijsten staan. De opvolger hiervan “ The bottle let me
down” evenaarde deze prestatie, en bereikte zelfs een nummer 3 notering. Hierna
volgde zijn eerste nummer 1 hit "I'm a Lonesome Fugitive". Op deze wijze werd
1966 een enorm succesvol jaar voor Merle.
In 1969 bracht hij twee op het eerste gezicht onschuldige nummers uit. "Okie
from Muskogee" en "The Fightin' Side of Me". “Okie" beschreef de normen en
waarden van de rednecks tijdens protesttochten tegen de Vietnamoorlog, ofschoon
Merle het eigenlijk als grap had bedoelt. Een van zijn bandleden had een
opmerking gemaakt over het gedrag van de inwoners van Muskogee. Uiteindelijk is
dit nummer legendarisch geworden.
Het succes van Merle Haggard bleef doorgaan tot in de jaren 80, hoewel de hele
grote successen uit zouden blijven.
In 1994 namen artiesten als Diamond Rio, Lee Roy Parnell en anderen een
tribute-album met zijn nummers op.
Op dit moment treed Merle Haggard nog steeds regelmatig op.
Zijn officiele website:
www.merlehaggard.com
laatste wijziging maart 2010